ثبت لحظه هايي كه بعدها رنگ ديگري دارند
وقتی که دیگر نبود
من به بودنش نیازمند شدم
وقتی که دیگر رفت
من به انتظار آمدنش نشستم
وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم
وقتی که او تمام کرد
من شروع کردم
وقتی که او تمام شد
من آغاز کردم
چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن است
مثل تنها مردن
دکتر علی شریعتی
دستمال كاغذي به اشك گفت:
قطره قطرهات طلاست
يك كم از طلاي خود حراج ميكني؟
عاشقم
با من ازدواج ميكني؟
اشك گفت:
ازدواج اشك و دستمالِ كاغذي!
تو چقدر سادهاي
خوش خيال كاغذي!
توي ازدواج ما
تو مچاله ميشوي
چرك ميشوي و تكهاي زباله ميشوي
پس برو و بيخيال باش
عاشقي كجاست!
تو فقط
دستمال باش!
دستمال كاغذي، دلش شكست
گوشهاي كنار جعبهاش نشست
گريه كرد و گريه كرد و گريه كرد
در تن سفيد و نازكش دويد
خونِ درد
آخرش، دستمال كاغذي مچاله شد
مثل تكهاي زباله شد
او ولي شبيه ديگران نشد
چرك و زشت مثل اين و آن نشد
رفت اگرچه توي سطل آشغال
پاك بود و عاشق و زلال
او
با تمام دستمالهاي كاغذي
فرق داشت
چون كه در ميان قلب خود
دانههاي اشك كاشت.
وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي.
وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه.
وقتي دلت خواست از غصه بشکنه به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته.
وقتي چشمات تهي از تصويرم شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه.
وقتي به انگشتات نگاه کردي به ياد بيار کسي رو که دستاي ظريفش لاي انگشتات گم مي شد.
وقتي شونه هات خسته شد به ياد بيار کسي رو که هق هق گريش اونها رو مي لرزوند.
پایان
یه خداحافظی تلخ رنگ همه ی خداحافظی ها . . .
و باز به امید دیدار . . .
خب بلاخره بايد اين روز مي اومد . . .
دير يا زود بايد به اينجا مي رسيديم . . . .
داره يه اتفاقهايي مي افته . . . .
توي بطن اين روزاي آخر سال يه خبرايي هست . . .
نگراني هاي هميشگي . . .
هيجان . . .
و
اما و اگر . . .
اسکله ناز چشات حريم امن قايقم
تو ساعت يه ربع به عشق عقربه دقايقم
گرمی دستهای تورو به صد تا دنيا نميدم
هر وقت که يارم تو بودی بي کسی رو نفهميدم
تو بند دل ، سلول عشق ، حبس نگاتو ميکشم
ولی بازم رو ميله ها عکس چشماتو ميکشم
ای قصه بی سروته شعر بدونه قافيه
برای مرگ اين صدا نبودن تو کافيه
بچه ها شنبه قرار بروند دنبال كاراي اين جا ( بايد از كل بيمارستان ها و درمانگاه ها مدرسه ها و چه مي دونم هر جا كه كار آموزي گذرونديم تاييديه بگيرند ) بعد هم يكشنبه ، دوشنبه مي خواهند برون اراك براي بقيه كار ها ، تسويه حساب و . . .
ولي خب من نمي تونم بروم
آخه قراره امروز بروم تهران فكر كنم اين دفعه يه هفت و هشت ، ده روزي تهران بمونم . . . .
شنبه هم نوبت دكتر دارم بايد براي يه عمل كوچيك آماده بشوم و يه سري كاراي مقدماتي مثل آزمايش و اين جور چيزا را انجام بدم .
برام دعا كنيد كه عمل خوبي داشته باشم ، هرچند زياد سخت نيست البته اگه آزمايشام خوب باشه . . .. .
راستي آهنگ وبلاگم را عوض كردم ، تنوع ديگه . . ..
آخه ميگن فرورديني ها خيلي تنوع طلب هستند ، خب منم فرورديني ام ، چيكار كنم .....
پنج شنبه 26 دي 1387
پنج شنبه روز آخري بود كه همه ي بچه هاي كلاس باهم بوديم . ( هر چند گروه ما مجبور شد يه روز ديگه بره ولي خب همه كه با هم نبوديم . . .)
4 سال تموم با هم بوديم . 4 سال باهم زندگي كرديم . رشته ي ما مثل بقيه رشته ها نبود كه فقط يكي دو روز در هفته كلاس داشته باشيم .
ما توي يك دانشكده كوچيك درس مي خونديم . كل كلاسمون 14 نفر بيشتر نبود . 14 نفر كه همه ي هفته را باهم بوديم . حتي قبل از اينكه كارورزي هاي عرصه مون شروع بشه ( يعني قبل از اين يه سال آخر كه ديگه درس تئوري توي دانشكده نداشتيم . )
غير از اينكه صبح ها كارآموزي داشتيم بعد از ظهر ها هم تا 5 و 6 دانشگاه با هم بوديم و كلاس داشتيم
شايد اون موقع سخت بود ولي خب خيلي زود گذشت . . ................ مثل يه چشم برهم زدن
روز آخر مربي ها با هماهنگي هم زود تر كار آموزي را تموم كردند بعد با يكي از مربي ها رفتيم كلي عكس خاطره انگيز انداختيم . . . ..
اين هم يه دونه از عكس ها
داداش fafa اين دفعه يه عكسي را گذاشتم كه شما هم باشيد دوباره گله نكنيد چرا فقط من نيستم و . . .
بعد از عكس انداختن هم كلي مراسم آب قوره گيري داشتيم . . . .
همه گريه مي كردند واي از اون صحنه هاي واقعا احساساتي بود . . .
